مناقشه بیست ساله بر سر تعیین یک روز به نام شهر اصفهان بین مدیران شهری، شورای شهر، دوستداران اصفهان و تاریخ‌شناسان در نهایت به توافق بر سر تاریخ اول آذر منجر شد. پیشن‌هاد‌های متعددی از جمله دوم اردیبهشت جشن اردیبهشتگان، بیست و هشتم اردیبهشت روز جهانی موزه، سی و یکم اردیبهشت روز جهانی گسترش فرهنگی، سوم اردیبهشت روز بزرگداشت شیخ بهایی، دهم بهمن سالروز جشن سده در زمان مرداویج زیاری و اول آذر سالروز بنیان باروی بزرگ اصفهان در زمان دیلمیان مطرح شده بود.
انتخاب اول آذر با مخالفت‌ها و سنگ‌اندازی‌هایی روبرو شد و تا امروز توافقی در تقویم رسمی ثبت نگردیده است. با این حال برای بسیاری از اصف‌هان‌دوستان، اول آذر معنای ویژه‌ای دارد و فرصتی برای تجدید عهد با این شهر افسانه‌ای محسوب می‌شود.
اصفهان با لقب دارالملک و نصف‌جهان، با جاذبه‌های خیره‌کننده‌اش همچون آوای لالایی زرین در دل‌های فارسی‌زبانان طنین‌انداز است. در هر گوشه‌ای از این شهر داستانی نهفته است؛ داستان‌هایی از عشق، جنگ، علم و هنر که در گذر تاریخ سینه‌به‌سینه نقل شده و به نسل امروز رسیده است. پل‌های قشنگ همچون سی‌وسه‌پل و پل خواجو همانند دوتار‌های قدیمی بر روی زاینده‌رود نغمه می‌زنند و یادآور ربط انسان و طبیعت هستند.
در کنار معماری شگفت‌انگیز بنا‌هایی چون می‌دان نقش‌جهان و مسجد شیخ لطف‌الله، روح زندگی جاری است و از دیروز تا امروز داستان‌های انسان‌ها در آن به یادگار مانده است. اصفهان شهری است که نور طلایی آفتاب بر گنبد‌ها و مناره‌هایش می‌تابد و در دلش خانه‌هایی دارد که دیوار‌های آن‌ها به زبان خاموش تاریخ را روایت می‌کنند. کلمات شاعرانه ماهرخ و شاهرخ در بین رنگ‌های لعابی کاشی‌کاری‌ها به وجد می‌آیند و عشق را با نام‌های افسانه‌ای پیوند می‌زنند.
اینجا جایی است که قلم و چوب زیبایی را به خلق آثار هنری بدل کرده‌اند و روح هر تماشاگری را جلب می‌کند. اول آذر یادآور همبستگی فرهنگی و هویتی مردم این دیار است. روزی برای جشن‌گرفتن زیبایی‌های این شهر و بازآفرینی داستان‌های کهن آن. مردم اصفهان در این روز نه تنها به یاد قبل‌های خود، بلکه به آینده‌ای روشن که در انتظارشان است، چشم می‌دوزند.
اگرچه خشک شدن زاینده‌رود، آلودگی هوا، خشکسالی و فرونشست چالش‌هایی در سر راه وجود این شهرند، اما اراده‌ای آهنین در دل مردم نهفته است که می‌تواند زمان‌ها را از مراد‌های ناامیدی رها کند. اصفهان، بهشت خاکی، جایی است که در بغل تاریخ جاودانی‌اش، یاد‌ها و روایت‌هایش شگفتی می‌آفرینند و در دل هر نسلی زنده و برقرار می‌مانند.
روز نکوداشت اصفهان باید فرصتی باشد برای آگاهی‌سازی در رابطه با چالش‌ها و نماد‌های غنی این شهر، از جمله برج قوس که نمایانگر جستجوی حقیقت و ماجراجویی است. با حمایت و شراکت مردم و مسئولان می‌توان امید داشت که اصفهان با افزایش آگاه‌ی و دقت به قیمت‌های فرهنگی‌اش، آینده‌ای روشن و پایدار داشته باشد.
در این روز بیایید با احترام به تاریخ و فرهنگ اصفهان، به زیبایی‌های این شهر بیش‌تر دقت کنیم و در نگه‌داری و حراست آن بکوشیم. آثار تاریخی‌اش را پاس بداریم، داستان‌هایش را زنده نگه‌داریم و نسلی را پرورش دهیم که قیمت‌های فرهنگی سرزمینش را فهمیده و به آن عشق بورزد.