تپ‌اختر میرا

کشف ستاره می‌را توسط دیوید فابریسیوس در ۱۳ آگوست ۱۵۹۶

می‌را یک تپ‌اختر است. متغیر‌های تپ‌اختر ستارگانی هستند که جرم کافی برای همجوشی هلیوم در هسته خود دارند. این ستارگان به‌علت انبساط و انقباض کل ستاره در حال تپش می‌باشند. تغییر دما و تپش ستاره، علت درخشندگی متغیر آن خواهد شد.

در عرض چند هفته، درخشندگی می‌را به قدر کامل افزایش یافت. در روز‌های بعد درخشندگی کاهش یافت تا اینکه در اکتبر همان سال از دید ناپدید شد.

می‌را در سال ۱۶۰۳ توسط یوهان بایر به‌عنوان ستاره‌ای با قدر ۴ مشاهده، اندازه‌گیری و فهرست‌بندی شد. سپس، یوهانس هولواردا، ستاره‌شناس هلندی اهل فریزلند، درخشش و تار شدن مجدد این ستاره سرخ‌رنگ را در یک فاصله زمانی ۱۱ ماهه در سال ۱۶۳۸ مشاهده کرد.

درحالی‌که انتظار نمی‌رفت نواخ‌تر مجدد ظاهر شود، این جسم در حال چشمک‌زدن و خاموش‌شدن بود. وجود آن با روشنایی متغیرش، با نظر ارسطویی که آسمان‌ها کامل و ثابت می‌باشند، در تضاد بود.

یوهان هولیوس نیز آن را از سال ۱۶۵۹ تا ۱۶۸۲ مشاهده کرد و در اثر تاریخی خود، ثبت نمود. او نام آن را در سال ۱۶۶۲، به‌علت تغییرات عجیبش، می‌را گذاشت. می‌را درخشان‌ترین و معروف‌ترین تپ‌اختر طویل‌زمان در آسمان است.