اصفهان زیباست؛ این ذخیره غنی تاریخ و فرهنگ تنها بهجاذبههای معروفش چون سی و سه پل، پل خواجو، نقش جهان، منارجنبان، کلیسای وانک، مسجد جامع و سایر آثار محدود نیست.
استاندار اصفهان اخیرا به مفهوم نیمه نهان گردشگری در این استان اشاره کرد؛ این موضوع پس از بازدید از مدارسی نظیر حلبیان و آرمن که بخش خاطره جمعی امروز را شکل داده، بیان شد. اما در قلب اصفهان مدارس و بناهایی همچون مدرسه ابنسینا، مدرسه اسماعیلیه، امامیه، جلالیه، نیارود، میرزا حسین، کاسهگران و حمامهای تاریخی نظیر حمام خسروآقا، شهزاده و… مخماندهاند؛ یا که گردوغبار فراموشی بر آنها نشسته یا در بایگانی تاریخ شهر قرار گرفته، به محاق رفته یا تخریب و ویران شدهاند و تنها بخشی از آن در حافظه شهر باقی مانده که باید به آن دقت کرد، گرد را از چهره آنها بدید و هویت و تاریخ آن را زنده سازیم.
حیوانه هر یک از این بناها میتواند بخشی از داستان اصفهان را در دورههای تاریخی مختلف روایت کند و در شناسایی هویت شهر به ما کمک کند. نمادهایی که گاهی نشاندهنده اثر فرهنگی و تاریخی قومی هستند که در دورهای از زندگی این شهر حضور داشتهاند و اکنون با شناخت آن، جاذبیتهای جدیدی به گردشگری اصفهان افزوده میشود.
فرصت مستندسازی و حفاظت از این مکانها به دلیل عدم دقت در طول سالها برای جذبگردشگران و پژوهشجویان به سمت اصفهان منقضی شده؛ وقتی که میتوانست با اسنادسازی و حفظ این مکانها، از تخریب و فراموشی تاریخ و فرهنگ این شهر جلوگیری کرد.
هماکنون نیازی به صرف زمان نیست؛ مقدارهایی که بهعنوان یادگار مانده و زمان احیایشان مهیا شده، باید نیمه نهان گردشگری اصفهان را در اولویت قرار داده و با تمام توان به احیای آن بپردازیم. وقتی که این بناها در مسیر گردشگری بازآفرینی میشوند، هم به حفظ فرهنگ و تاریخ شهر کمک میکنیم، هم در توسعه پایدار گردشگری آن مشارکت داریم و در کنار جاذبههای شناختهشده اصفهان، این مکانهای تاریخی نیز شناخته میشوند و به غنای فرهنگی اصفهان افزوده میشوند.