تلسکوپ هیل برای اولین‌بار نور را تحت هدایت هابل مشاهده کرد

تلسکوپ هیل یک تلسکوپ بازتابی 200 اینچی در رصدخانه پالومار کالیفرنیا، ایالات‌متحده است که به نام ستاره‌شناس «جورج الری هیل» نام‌گذاری شده‌ است. با پشتیبانی مالی بنیاد راکفلر در سال 1928، او برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت رصدخانه را تنظیم کرد.

با آخر یافتن‌ این پروژه بعد از 20 سال، هیل زنده ماند تا راه‌اندازی آن را ببیند. این تلسکوپ در زمان خود، بزرگ‌ترین تلسکوپ نوری با دیافراگم می بود و پیشگام تعداد بسیاری از فناوری‌های تازه در طراحی پایه تلسکوپ شد.

هیل در سال 1949 تکمیل شد و تا این مدت فعال و درحال منفعت گیری است. این تلسکوپ اولین نور را در 26 ژانویه 1949 در ساعت 22:06 تحت هدایت ستاره‌شناس آمریکایی ادوین هابل، با مقصد قراردادن سحابی NGC 2261، جسمی که به نام هابل نیز شناخته می‌بشود، دید.

منفعت گیری از این تلسکوپ در هر شب صاف برای تحقیقات علمی توسط اخترشناسان کلتک و شرکای عامل آنها، دانشگاه کرنل، کالیفرنیا و آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا ادامه می‌یابد.

این دستگاه تجهیزبه تصویرگرهای آرایه نوری و مادون قرمز مدرن، طیف‌نگارها و یک سیستم اپتیک تطبیقی است. در طول 50 سال اول، تلسکوپ هیل پشتیبانی‌های مهمی به شناخت تکامل ستاره‌ها، کیهان‌شناسی و اخترفیزیک کرد.

به‌طور شبیه، فناوری گسترش‌یافته‌ برای آن، مطالعه طیف ستارگان، ماده بین ستاره‌ای و اختروش‌ها را ارتقا داد. اختروش‌ها برای اولین‌بار به‌گفتن منبع های با انتقال بالا به سرخ توسط تلسکوپ هیل شناسایی شدند.

دنباله‌دار هالی که در سال 1986 به خورشید نزدیک شد، برای اولین‌بار توسط در 16 اکتبر 1982 با منفعت گیری از تلسکوپ هیل تجهیزبه دوربین CCD شناسایی شد.

در دسامبر 2023 تلسکوپ به‌گفتن آنتن گیرنده برای آزمایش ارتباطات نوری فضای عمیق در مأموریت ناسا اغاز به کار کرد.