فضانوردان ناسا در هشت فوریه ۱۹۷۴ از اسکای‌لب جدا شدند

اسکای‌لب؛ اولین ایستگاه فضایی آمریکا

اسکای‌لب ایستگاه فضایی متعلق به ناسا بود که برای ده سال برنامه‌ریزی شده بود، اما بودجه آن قطع گردید و با راه‌اندازی ایستگاه فضایی بین‌المللی مأموریت آن به اتمام رسید. دانشمندان و طرفداران اکتشاف فضا از جمله ورنر فون براون، پیش از این ایده ایستگاه‌ی در فضا را به عنوان قدم اول کاوش‌های فضایی مطرح می‌کردند.

این ایستگاه در مه ۱۹۷۳ با موشک ساترن به مدار پایین زمین پرتاب شد. اسکای‌لب شامل ماژول فضاپیمای آپولو و ماژول خدماتی بود که رصدخانه خورشیدی، کارگاه آموزشی و چندین آزمایشگاه را در خود جای داده بود. ظرفیت ایستگاه سه نفر بود و سه مأموریت پشت سر هم در آن انجام شد مأموریت اول ۲۸ روزه، دومین ۵۹ روزه و سومین ۸۴ روزه.

<figcaption class="wp-element-caption"چارلز پیت کنراد، فضانورد ناسا و فرمانده دومین مأموریت اسکای‌لب، بعد از منفعت گیری از امکانات دوش در اتاق خدمه کارگاه مداری
اسکای‌لب؛ اولین ایستگاه فضایی آمریکا 2

در طول فعالیت، اسکای‌لب یک‌بار دچار صدمه شدیدی شد که ادامه مأموریت را تهدید می‌کرد، اما سرنشینان با انجام تعمیرات در فضا — که از نخستین تعمیرات فضایی تاریخ محسوب می‌شود — ایستگاه را نجات دادند.

مأموریت آخر و خداحافظی نهایی

اعضای سومین و آخرین مأموریت در طول حضور در کارگاه مداری، به رصد خورشید و یک دنباله‌دار پرداختند و در چندین مطالعه پزشکی شرکت کردند. آن‌ها تا حد غرق شدن در بار کاری پیش رفتند که حتی ارتباط خود با ناسا را نیز قطع کردند. تمام کار‌های برنامه‌ریزی‌شده تا پیش از پایان ایستگاه انجام شد و فضانوردان در هشت فوریه ۱۹۷۴ به زمین بازگشتند که آخرین خداحافظی با اسکای‌لب بود.

پس از آن ایستگاه متروکه ماند و سرانجام در سال ۱۹۷۹ کپسول آن در اقیانوس آرام سقوط کرد.