\”بپیکلمبو، یک جفت کاوشگر که هم چنان به یکدیگر متصل میباشند، نزدیکترین پرواز کناری عطارد را کامل کرد

بپیکلمبو، یک جفت کاوشگر که هم چنان به یکدیگر متصل میباشند، نزدیکترین پرواز کناری عطارد را کامل کرد. این چهارمین پرواز بپیکلمبو از کنار عطارد میبود که در آن اولین تصاویر آشکار از دهانههای برخورد این سیاره ثبت شدند.

بپیکلمبو فضاپیمای مشترک آژانس فضایی اروپا (ESA) و آژانس کاوشهای هوافضای ژاپن (JAXA) است. این فضاپیما چهارشنبه به عطارد نزدیک شد و در ساعت ۱۱۸ با مداد به زمان تهران <a href="https://gizmodo.com/closest-flyby-of-mercury-reveals-the-planets-mysterious-craters-in-unprecedented-detail-۲۰۰۰۴۹۵۱۶۱" target="_blank" rel="noreferrer noopener nofollow"به فاصله ۱۶۵ کیلومتری سطح عطارد رسید. این نزدیکترین فاصلهای است که یک فضاپیما با عطارد داشته. رکورد قبلی متعلق به فضاپیمای مسنجر ناسا میبود که در سال ۲۰۱۱ از فاصله ۲۰۰ کیلومتری عطارد عبور کرد.

بپیکلمبو در این پرواز کناری عطارد تصاویری با جزئیات دیدنی از دهانههای سطح این سیاره گرفت. بپیکلمبو سه دوربین پایش دارد که از سه زاویه گوناگون سطح سیاره را ثبت کردهاند.

یکی از دهانههای ثبتشده، دهانهای است که اتحادیه بینالمللی اخترشناسی (IAU) به تا زگی آن را دهانه استادارت شناخته است. از آنجا که دانشمندان پیشبینی میکردند بپیکلمبو در پرواز کناری خود این دهانه را ثبت کند، IAU در روز ۲۴ آگوست (۵ شهریور) این دهانه ۱۵۵ کیلومتری را نامگذاری کرد. اخترشناسان IAU این نام را به افتخار مارگارت استادارت (۱۸۶۵-۱۹۳۴)، نقاش نیوزیلندی که به خاطر نقاشیهای خود از گلها مشهور است، انتخاب کردهاند.

دهانههای برخورد عطارد، که با نام حوضههای قله حلقهای نیز شناخته خواهد شد، در نتیجه برخورد سیارکها و دنبالهدارها به سطح این سیاره کوچک تشکیل شدهاند. اما تعداد بسیاری از آنها زمانها بعد از برخورد در سیلهای گدازه غرق شدند. اخترشناسان تا این مدت تعداد بسیاری از جنبههای مربوط به شکلگیری این حوضهها را نمیدانند. برای مثال، تا این مدت اشکار نیست که قلههای حلقهها از کدام عمق پوسته بالا آمدهاند.

<h2 class="wp-block-heading" id="h-پرواز-بپی-کلمبو-از-کنار-عطارد"پرواز بپی‌کلمبو از کنار عطارد

بپیکلمبو از سمت تا ریک عطارد به آن نزدیک شد. با نزدیکتر شدن این فضاپیما، تابش خورشید روی بخشهایی از دهانههای سیاره آشکار شد و بپیکلمبو توانست آشکارترین عکسهای سطح عطارد را ثبت کند.

مقصد مهم این پرواز کناری آن میبود که شدت بپیکلمبو با پشتیبانی جاذبه عطارد افت یابد تا فضاپیما بتواند هر ۸۸ روز یک بار (زیاد نزدیک به شدت مداری عطارد) به دور خورشید بچرخد. این یک قدم بزرگ برای قرارگیری در مدار عطارد میبود.

در این میانه، بپیکلمبو توانست از زوایایی تصویربرداری و اندازهگیریهای خود را انجام دهد که بعد از قرارگیری در مدار ممکن نخواهد میبود.

بپیکلمبو در اکتبر ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شد. در این فضاپیما ابزارهایی برای کاوش سطح، ساختار در ونی و میدان مغناطیسی عطارد وجود دارد و از دو قسمت مدارگرد سیاره عطارد و مدارگرد مگنتوسفر عطارد راه اندازی شده که به ترتیب متعلق به ESA و JAXA میباشند و هرکدام در مدارهایی متفاوت قرار خواهند گرفت.

در ابتدا قرار می بود بپیکلمبو در ۲۰۲۵ در مدار عطارد قرار بگیرد. اما یک مشکل در ماژول انتقال این فضاپیما علت شد تا توان الکتریکی پیشرانههای آن کم شود. در نتیجه تیم مأموریت یک مسیر تازه ابداع کرد که نیاز به نیروی پیشرانه کمتری دارد و ورود به مدار را تا نوامبر ۲۰۲۶ به تأخیر میاندازد.