۲۴ آبان ماه روز کتاب و کتابخوانی نامگذاری شده و این هفته فرصتستی برای بازآوری اهمیت کتاب و جایگاه مطالعه در جامعه است. اصفهان با تاریخچه فرهنگی غنی، حضور اندیشمندان، مدارس علمیه و نگارش هزاران اثر، باید نماد شهر کتاب باشد؛ اما واقعیت نشان میدهد کتابخوانی در این شهر نیز از جایگاه واقعی خود برخوردار نیست.
نویسندگان و مولفان آثار مکتوب باید قضاوت کنند که چرا داستان کتاب و کتابخوانی به اینجا رسیده است. در طول سه سال گذشته و از میان بیش از صد گفتگو با نویسندگان و شاعران سراسر کشور، نظرات یازده نویسنده و شاعر اصفهانی درباره علل کمخوانی و سهم خودشان در این زمینه گردآوری شده است.
شاعره فاطمه نصر معتقد است مردم نسبت به کتاب بیمهربانی نشان میدهند و تنها یکصدم هزینه غذا را برای غذاهای روحی اختصاص میدهند. او تأکید میکند کتابخوانی باید از کودکی فرهنگسازی شود تا نسلهای آینده این خلأ را جبران کنند.
شاعره مریم کلباسی بخشی از مشکلات را به کتاب نخواندن خانواده برمیگرداند. او میگوید وقتی مطالعه امر روزمره شود جامعه به خودآگاهی میرسد. شاعران و نویسندگان آثار خود را تولید میکنند اما متولیان فرهنگی باید با حمایتهای خود این آثار را با کمترین هزینه در دسترس قرار دهند که متأسفانه این اتفاق نمیافتد.
مترجم عباسعلی صالحی عوامل زیادی برای پایین آمدن سرانه مطالعه شمارش میکند اما در اولویت اول خانواده و والدین را قرار میدهد. کودکی که والدین کتابخوان داشته باشد از کتاب روگردان نخواهد شد. او حمایت مالی و معنوی دوچندان از نویسندگان، مترجمان و ناشران آثار کودک و نوجوان را ضروری میداند.
نویسنده و مترجم سمیه سمساریلر میگوید اگر مردم کم میخوانند به سراغ کارهای دلنشینتر میروند. او به ترویج کتابخوانی با جملات دستوری باور ندارد و ترجیح میدهد از مردم بپرسد چه فعالیتی دوست دارند و سوالاتشان کجا پاسخ داده میشود. سهم او به عنوان نویسنده این است که به جای فکر کردن چرا نمیخوانند، کار کند و مختصات خود و جامعه را در بستر زمان و مکان بهتر بشناسد.
نویسنده لیلا میرباقری علت مهم را آموزشوپرورش و خانواده میداند و سپس نویسنده. او میافزاید نویسنده باید با زمان، سلیقه و فهم جامعه پیش برود.
شاعر، مترجم و منتقد پرویز حسینی سهم مؤلف را در فروش حداکثر ۲۰ نسخه کتاب خلاصه میکند که بیشتر هدیه داده میشود. مردم نیز به دلیل مشکلات اقتصادی و گرانی کتاب، خرید کتاب را از سبد خرید خود حذف کردهاند.
نویسنده و شاعر فریده لشنی کتاب را نوعی فراغت حال و رهایی در دنیای ناشناختهها میداند اما جامعه ما با فرهنگ کتابخوانی بیگانه است و رسانهها در این زمینه کاری انجام نمیدهند. او فضای مجازی را عامل موثر در شکلگیری این قضیه میداند و معتقد است نویسندگان با ارائه آثار ناب و دلنشین میتوانند کتابخوانی را گسترش دهند.
آزیتا مسجدی اصفهانی از نگاه خود بیشتر این موضوع را در بستر جامعه و با تشویق و آگاهی از کودکی میداند تا فرد کتابخوانی را محور زندگی قرار دهد. او احتمال میدهد بهتر است نویسنده نیز فرزند زمانه خود باشد و بنویسد.
نویسنده مریم معینی میگوید کتاب متولیانی دارد که تلاش میکنند تفکر خود را به خواننده القا کنند که این کار به خوانندگان صدمه میزند و سطح مطالعه را پایین میآورد.
نویسنده داستان و فیلمنامه محمد پورگردی سهم زیادی را به مولفان و ناشران نسبت میدهد اما بیشترین تأثیر را از نظام سیاسی و نظام آموزش و پرورش میداند. او راهکار را در نگارش و انتخاب بهترین گزینهها و شیوهها در کتابهای درسی میبیند تا کودکان از کتاب گریزان نشوند.
داستاننویس فریبا نساج پور دغدغههای بیشمار زندگی، از بین رفتن ارزشهای معنوی و فضای مجازی را عاملی میداند که جای خالی کتاب را پر کرده است.