[ad_1]
به گزارش اصفهانیا
اصفهان امروز_شهرزاد فلاح: در میدانهای پررفتوآمد اصفهان، چراغهای عابر پیاده سالها است بهجای راهنمایی، تنها چشمک میزنند؛ نمادی از هشدار دائمی که نه به عابر مطمعن میدهد و نه راننده را به توقف وادار میکند. این حالت به دغدغهای جدی برای شهروندان بدل شده است؛ دغدغهای که تا این مدت پاسخی روشن برایش اراعه نشده است.
میدان، صحنهای از بلاتکلیفی
میدانهای بزرگ اصفهان از میدان امام حسین تا آزادی هر روز ناظر تلاقی پرشمار خودروها و عابران می باشند. اما چراغهای چشمکزن زرد، بهجای آنکه مدیریت ترافیک را تسهیل کنند، صحنهای از بلاتکلیفی را رقم میزنند.
یک عابر مسن که تصمیم عبور از خیابان چهارباغ عباسی را داشت، با خشمگینی او گفت:
«این چراغها هیچزمان سبز نمیشوند! ما نمیدانیم کی باید رد شویم. همیشه باید با هراس و دلهره پا به خیابان بگذاریم.»
در این میدانها، حقتقدم بهصورت کامل به برداشت شخصی راننده و شهامت عابر وابسته است؛ ترکیبی خطرناک که چندین دفعه عرصهساز تصادفات شده است.
روایت مردم؛ «هر روز قمار جان»
دانشجو ۲۲ساله:
سر کلاس دیر میشود، چراغ هم که هیچزمان سبز نیست. یا باید بدوم یا از بین ماشینها رد بشوم. اینهمه شهر مدرن شده، اما چراغ عابر تا این مدت به قرن قبل وصل است!
مادر جوان همراه کودک:
با بچه نمیشود وسط خیابان دوید. چندین دفعه شده ماشینها لحظه آخر ترمز کردهاند. چرا در شلوغترین میدانها سیستم ایمنی عابر نداریم؟
رانندهتاکسی ۴۸ساله:
برای ما رانندهها هم سخت است. چراغ چشمکزن یعنی احتیاط، اما هنگامی عابر ناگهانی داخل خیابان میشود، ترمز شدید خطر تصادف زنجیرهای دارد. مدیریت شهری باید تکلیف را روشن کند؛ یا چراغ کامل باشد یا خطکشی و پلیس ثابت.
چرا چراغها همیشه چشمک میزنند؟
کارشناسان شهری علت این حالت را نبوده است هماهنگی در طراحی چراغها و حجم بالای ترافیک میدانند. چراغ چشمکزن زرد به معنی «احتیاط» است، اما تبدیلشدن آن به حالت دائمی در میدان ها پرتردد، عملاً کارکرد مهم چراغ عابر را از بین برده است.
سروان احمدی کارشناس ترافیک در او گفتوگویی غیررسمی اشاره کرد:
چراغهای چشمکزن باید موقت و محدود باشند، نه دائمی. در میدانهایی همانند امام حسین، این چراغها بهجای نظمبخشی، سردرگمی تشکیل کردهاند. این یک عقبگرد در مدیریت حملونقل شهری است.
قولهایی که عملی نشد
شهروندان میگویند چندین دفعه نوشته را به سامانه ۱۳۷ شهرداری و پلیس راهور گزارش کردهاند، اما پاسخی جز «در حال بازدید است» دریافت نکردهاند. نتیجه آنکه هر روز همان چراغها، همان چشمکها و همان بیاعتمادی پابرجاست.
یک شهروند بینسال در او مباحثه با خبرنگار ما افزود:
همه چیز در شهر تحول کرده؛ پلها، بزرگراهها، دوچرخهسواری… اما چراغهای عابر پیاده تا این مدت همانند ۳۰ سال پیش چشمک میزنند. چرا باید امنیت ابتداییترین قشر یعنی عابران فراموش شود؟
راهحلها؛ از هوشمندسازی تا فرهنگسازی
کارشناسان حملونقل اعتقاد دارند با منفعت گیری از چراغهای هوشمند که به سنسورهای تشخیص عابر تجهیزمی باشند، میتوان مشکل را حل کرد. در تعداد بسیاری از شهرهای جهان، چراغها مشابه با وجود عابر یا حجم خودروها تنظیم خواهد شد.
این چنین نظر میشود خطکشیهای عابر بازطراحی و با تابلوهای الکترونیکی هشدار همراه شوند تا رانندگان از فاصله دور مطلع شوند. فرهنگسازی و آموزش رانندگان درمورد مراعات حقتقدم عابر نیز الزامی است.
چشمکی که باید متوقف شود
چراغهای چشمکزن عابر پیاده در میدانهای بزرگ اصفهان، سالها است به قضیهای فراموششده بدل شدهاند. در شهری که خود را «پایتخت فرهنگی ایران» میداند، این افتکوچک اما حیاتی، تصویری از عقبماندگی در مدیریت شهری اراعه میدهد.
شهروندان از مسئولان انتظار دارند پیش از آنکه یک حادثه تلخ مجدد خبرساز شود، کاری عملی و سریع برای اصلاح این چراغها انجام بدهند.
اما قضیه فقط یک چراغ نیست؛ این چشمکهای بیآخر، استعارهای از مدیریت شهریاند که سالها است بین تصمیم و اجرا معلق مانده است. هر ثانیهای که چراغسبز نمیشود، لحظهای است که مطمعن مردم هم در ترافیک دود میشود.
اصفهان میتواند شهری باشد که نهتنها در معماری و تاریخ میدرخشد، بلکه در ایمنی و نظم شهری هم الگو شود. سوال سادهای که امروز روبه رو مسئولان قرار دارد این است:
آیا زمان آن نرسیده که چراغها بالاخره سبز شوند؟
دسته بندی مطالب
[ad_2]
منبع