مامون با تدبیر امام رضا را به خوردن انگور مسموم وادار کرد

مامون با تدبیر امام رضا را به خوردن انگور مسموم وادار کرد

به گزارش اصف‌هانیا، امام رضا (علیه‌السلام) در روز‌های آخر حیات پربرکت خود، بار‌ها درباره شهادت آتی‌اش با یار وفادار خود، اباصلت، سخن گفتند. در شبی که فردایش آخرین روز ماه صفر بود، امام (علیه‌السلام) اباصلت را به حضور خود خواندند و پس از گفتگوی کوتاه‌ی، فرمودند ای اباصلت! من فردا از سوی این مرد فاجر و تبهکار، مأمون، فرا خوانده می‌شوم. وقتی از نزد او خارج شدم، اگر سرم را با عبایم پوشانده بودم، دیگر با من حرف نزن و بدان که مرا مسموم کرده است.

اباصلت با شنیدن این سخن، منقلب شد و سیلاب اشک از دیدگانش جاری گردید. امام رضا (علیه‌السلام) یار خود را به صبر و آرامش دعوت کردند و سپس به نماز ایستادند. اباصلت از محل عبادت امام خارج شد، اما چنان اضطرابی بر وجودش مستولی شده بود که قادر به حرکت نبود و در همان جا نشست، به عبادت‌های آخر علی‌بن‌موسی‌الرضا (علیه‌السلام) نگریست و در خلوت شبانه اشک ریخت. او آرزو می‌کرد صبح هرگز فرا نرسد، اما خورشید روز آخر صفر زود‌تر از همیشه در آسمان طلوع کرد.

خروس‌خوان در اتاق محل اقامت امام رضا (علیه‌السلام) به شدت کوبیده شد. اباصلت سراسیمه برخاست و در را گشود؛ یکی از غلامان مأمون پیامی داشت خلیفه شما را احضار کرده است، باید همراه من بیایید. اباصلت نگران و مضطرب به چهره مولای خود نگریست. امام (علیه‌السلام) لبخندی پرمهر بر لب داشتند، آرام برخاستند، عبایشان را بر دوش افکندند، کفش‌هایشان را پوشیدند و در پی غلام به راه افتادند.

مامون امام را به خوردن انگور مسموم دعوت کرد

مامون به ظرف انگوری که روبرویش قرار داشت نگاه کرد و سعی کرد گفتگو را آغاز نماید پسر عموی عزیز! چرا کمتر به ما سر می‌زنید؟ این پرسش بی‌ربط از سوی خلیفه، دلیلی برای پاسخ دادن نیافت. مأمون آشکارا مضطرب بود، او می‌دانست که قصد جان چه کسی را کرده است. خلیفه عباسی کرامات امام رضا (علیه‌السلام) را دیده بود و از مقام علمی پسر رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آگاه بود، می‌دانست که دست به جنایتی غیر‌قابل‌بخشش می‌زند، اما قدرت و ثروت چیزی نبود که فرزند هارون بتواند از آن بگذرد. او بنیان حکومت خود را بر خون برادرش، امین، استوار کرده بود و حاضر نبود حق غصبی‌شده را به‌آسانی وان‌هاد.

مامون خوشه‌ای انگور برداشت. دانه‌های درشت انگور در نور خورشیدی که از پنجره به تالار می‌تابید، برقیده می‌شدند. خلیفه عباسی، انگور را به امام رضا (علیه‌السلام) تعارف کرد و گفت ای پسر رسول خدا! تاکنون انگوری بهتر از این ندیده‌ام، خواهش می‌کنم از آن میل کنید. امام (علیه‌السلام) تبسم کردند و فرمودند ای بسا که انگور‌های بهشت بهتر از این انگور باشد و ادامه دادند می‌لی به خوردن انگور ندارم، مرا معاف کن.

مامون دوباره اصرار ورزید، اما امام (علیه‌السلام) باز هم نپذیرفتند. خلیفه عباسی در حالی که صدایش می‌لرزید، فریاد زد هیچ چاره‌ای ندارید؛ باید از این انگور میل کنید! آن‌گاه با دستش اشاره‌ای کرد و از پشت ستون‌ها، تعدادی مأمور شمشیر به‌دست ظاهر شدند. امام رضا (علیه‌السلام) مجبور شدند مقداری از آن انگور مسموم را تناول کنند و از جای خود برخاستند. مأمون فریاد زد قصد دارید به کجا بروید؟ امام (علیه‌السلام) پاسخ دادند به همان جا که مرا فرستادی. خلیفه به مأموران دستور داد مانع خروج حضرت نگردند.

شهادت امام رضا و وصیت به اباصلت

علی‌بن‌موسی‌الرضا (علیه‌السلام) از اتاق بیرون آمدند و مسافت تالار تا در خروجی را از میان دالانی طولانی پیمودند. در انت‌های دالان و کنار در، اباصلت انتظار مولای خود را می‌کشید. ناگ‌هان دید که امام (علیه‌السلام) می‌آیند، در حالی که عبایشان را بر سر کشیده‌اند. اباصلت همه چیز را فهمید؛ بدون آن‌که کلامی بگوید، در حالی که آرام می‌گریست، در پی مولای خود حرکت کرد.

وقتی به محل اقامت رسیدند، امام رضا (علیه‌السلام) رو به اباصلت کردند و فرمودند در را ببند. سپس در بستر افتادند و یار وفادارش را به نزد خود فرا‌خواندند اباصلت! مأمون مرا مسموم کرد. نگذار این راز در پرده بماند. شیعیان را از حقیقت شهادت من مطلع کن. امشب منتظر باش، فرزندم، محمد، به بالینم خواهد آمد.