ذوب آهن و مقداری کم شدن نسبت به فصل قبل

آن‌ها اکنون اندوخته ای ۳۹ امتیازی دارند و بر جایگاه ششم جدول تکیه زده‌اند. نزدیک ترین تعقیب کننده گاندوهای اصفهانی تیم ملوان بندرانزلی است که ۳۸ امتیاز است. در بالای سر ذوب آهن هم گل گهری ۴۴ امتیاز قرار دارد. بر این مبنا سبزپوشان اصفهانی در دیدار پایانی فصل روبه رو نساجی مازندران برای تثبیت جایگاه ششمی باید به میدان بروند. آن‌ها اگر موفق به ناکامی این تیم شوند ۴۱ امتیازی خواهند شد و نسبت به لیگ بیست و سوم سه امتیاز کمتر خواهند داشت. اما نگاهی جدولی به حالت شاگردان محمد ربیعی در دو فصل قبل که این مربی سکان هدایت ذوب آهن را در دست داشته از یکنواختی حرکت آن‌ها حکایت دارد که تقریبا مسیر کم فراز و نشیبی را نشان می دهد. مسیری که نه جاه طلبی آنچنانی در آن دیده می شود و نه خیالی خطرناک. ذوب‌آهن یکی از باشگاه‌های ریشه‌دار و قدیمی سرزمین است که سابقه نایب قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا را دارد. با این وجود از ۴ فصل پیش با دقت به تحول سیاست و رویکرد کارخانه ذوب‌آهن نسبت به ورزش، کم شدن تدریجی گاندوها اغاز شد. در لیگ فصل قبل ذوبی‌ها مجدد عزم جدی به خرج دادند که جزو پنج تیم بالای جدول باشند با این وجود ذوبی‌ها دو نیم‌فصل متفاوت را توانایی کردند. در نیمه نخست مسابقات شاگردان ربیعی عملکردی فراتر از انتظار به نمایش گذاشتند ولی در نیم فصل دوم روال به طوری دیگر پیش رفت. هرچند در آخر لیگ این تیم پنجم شد اما با دقت اتفاقات نیم‌فصل اول انتظارات را بالا برده می بود. سبزپوشان سپس از آخر همکاری با مهدی تارتار که تیم را در جایگاه نهم جدول تحویل داده می بود سراغ محمد ربیعی رفتند. در نیم فصل اول تیم ربیعی زیاد خوب عمل کرد تا با نظر همکاری فولاد خوزستان مواجه شود. با وجود موافقت اولیه هیئت مدیره باشگاه، مدیر کارخانه مخالفت جدی انجام داد تا این انتقال منتفی شود. سپس از آن اگر چه ربیعی در اصفهان در ادامه گفت اما اثرات این نظر مدام در حوالی تیم او دیده می‌شد. سپس از این نوشته هر بار زمان نشست‌های خبری ربیعی طویل و طویل‌تر شد. او وعده انتهای فصل را برای گفتن برخی مشکلات گفت. در انتهای فصل ربیعی تیم را با ۴۲ امتیاز (۱۱ پیروزی، ۹ تساوی و ۱۰ ناکامی) در رده پنجم جدول تحویل داد تا تضمینی برای ادامه کار او در فصل لیگ بیست و چهارم باشد. اما لیگ فصل جاری برای ذوب آهن با مشکلات بسیاری اغاز شد. از صدمه دیدن بازیکنان تا مشکلات مالی و اتفاقاتی که هرکدام برای زمین زدن یک تیم کافی می بود. با این وجود محمد ربیعی دست در دست بازیکنانش بدون دقت به مشکلات، همه تمرکز و ذهنش معطوف به کار فنی می بود تا این‌گونه از دل مشکلات، بدون کمترین صدمه بیرون بیاید. کمال کامیابی‌نیا نخستین تکه از سریال صدمه دیدن‌های ذوب‌آهن در این فصل می بود. کاپیتانی که در جریان بازی تیمش روبه رو شمس آذر در نیم فصل نخست، پایش در زمین ناهموار و نامناسب آن زمان فولادشهر گیر کرد و در نهایت تبدیل پارگی رباط صلیبی او شد. فریبرز گرامی، دیگر بازیکن تاثیرگذار و بسیار اهمیت برای محمد ربیعی می بود که در جریان بازی روبه رو فولاد در یک درگیری، با اتفاق ناگواری همانند پارگی رباط صلیبی روبه رو شد. اما این آخر ماجرا نبوده است و ربیعی فکرش را نمی‌کرد یک اتفاق شگفت‌تر را به چشم ببیند. حمیدرضا طاهرخانی که در نقل و انتقالات نیم فصل به ذوب‌آهن اضافه شده می بود، به علت نشتی گاز در منزل مسکونی با حادثه انفجار و سوختگی روبه رو شد تا این‌گونه در اغاز سال تازه و قبل از بازی با استقلال تهران در اواخر اسفند ۱۴۰۳، دیگر غایب بزرگ ذوبی‌ها باشد. سبحان خاقانی نیز دیگر بازیکنی می بود که در جریان بازی با آلومینیوم اراک با پارگی همسترینگ روبه رو شد و به دیگر مصدوم تیم محمد ربیعی تبدیل شد تا این‌گونه دست سرمربی ذوبی‌ها بسته‌تر از قبل باشد. آرمان رمضانی نیز در جریان یکی از تمرینات ذوب‌آهن بر تاثییر یک اتفاق با شکستگی انگشت پا روبه رو و از دسترس برای بازی خارج شد. در کنار این بازیکنان فردین یوسفی و پوریا آریاکیا هم بازیکنانی بودند که از دسترس خارج شدند. یکی دیگر از مشکلاتی که محمد ربیعی و ذوب‌آهن با آن رو در رو شدند، جدایی شگفت و ناگهانی دانیال ایری از این تیم و رفتن به ملوان برای گذراندن خدمت سربازی می بود. آن هم در حالی که این بازیکن ۲ فصل دیگر با گاندوها قرار داشت و مدیران این تیم نیز همه مرحله های برای ادامه تحصیل بازیکن خود را پشت سر گذاشته بودند. اما نظر بهتر از سوی انزلی‌چی‌ها این بازیکن را به شمال سرزمین کشاند. این اتفاق در کنار صدمه دیدن‌های دومینو وار، علتشد تا محمد ربیعی نزدیک به ۱۰ بازیکن مهم خود را طی چندماه از دست بدهد. با این وجود ذوبی توانستند به هر شکل تا جایی که برایشان ممکن می بود انسجام خودشان را نگه داری کنند و دچار فروپاشی نشوند.