پای روایت ها

چهار راه آبشار، نبش بوستان خبرنگار، مجسمه ای بزرگ ایستاده است با پروانه ایی که روی شانه چپش نشسته و گلی که در همان دست دارد. مجسمه ای با پاهای بلند درست همانند بابا لنگ دراز. همه چیز رویایی و قشنگ و مشابه با درختان و بوستان و پل بزرگمهر و رودخانه زاینده رود است. تنها یک شعر و صدای قشنگ کم دارد تا همان گردد که شاعر جستوجو آن می گشته است. اکنون که آبی در رودخانه نیست و جریان زاینده رود متوقف شده است، احتمالا خوانش ها هم تحول بکند. تغییری از تعابیر رومانتیک و رویایی به سمت رئال های تیز و تند و واقعی درست روبه رو رئالیسم جادویی! اینجا خبرنگاران نیز همانند عموم مردم سوار بر خطوط بی آرتی از کنار این حجم بزرگ رد می شوند و به زندگی فکر می کنند، به نوسان قیمت ها، به تیترهایی که در بدنه جامعه زده می شود. سال ها است که سبزی فروش ها با روزنامه نزدیکی بیشتری دارند تا خبرنگاران. نه این که اهالی خبر، قایفه را باخته باشند دیگر شعر منظوم و قافیه گویا معنایی ندارد و به کلی از زیست انسان معاصر حذف شده است. احتمالا این حجم بزرگ اشاره ای به قلب مهربان داشته باشد. قلب مهربانی که تبعیض ها برایش گران همه می شود و گرانی ها، شیپور تبعیض های تازه است. خبرنگاران هم پیاده یا سوار بر اتوبوس یا با وسیله شخصی از این جا رد می شوند و این حجم بزرگ می ماند. حتی آن مرد خسته نشسته در پای مجسمه هم بالاخره بلند می شود و جستوجو زندگی اش می رود. پای مجسمه به اجبار نشسته تا بی آنکه بخواهد ذهنش برود داخل خانه اش. برود سراغ ماجراهای خودش. برود تا انتهای داستانی که دوست داشت برای او هم رویایی و رمانتیک همه شود. دوست داشت برای او هم همراه با گل و پروانه باشد. خبرنگاران ماموریت دارند تا روایت های مردمان این شهر را ثبت کنند. روایت هایی که گاه گل و پروانه دارد و گاه یک حجم از سختی و سردی بتن را با خود حمل می کند. روایت هایی که گاه با این حجم بزرگ همخوان است گاه این حجم بزرگ در بزرگی اندوه و سختی و یا زیبایی و مقاومت آن جایی برای نشان داده شدن ندارد. روایت های ما می توانند آنقدر بزرگ باشند که  چون عصای موسی، همه جادوها را ببلعند. آیا زمان آن نرسیده است تا برای رسیدن به کوه روایت ها، کفش ها را از پا در آوریم؟! در ضمن جهت خبر شما خواننده گرامی، عکس این یادداشت در روز چهارشنبه 2 آبان 1403 در ساعت 17 و 01 دقیقه تهیه شده است.