شواهد قوی حیات فرازمینی در سیاره در فاصله ۱۲۴ سال نوری

شواهد قوی حیات فرازمینی در سیاره در فاصله ۱۲۴ سال نوری

شواهد قوی حیات فرازمینی در سیاره در فاصله ۱۲۴ سال نوری, تیمی از اخترشناسان دانشگاه کمبریج اعلام کردهاند که در اتمسفر سیارهای به نام، واقع در فاصله ۱۲۴ سال نوری از زمین، مولکولی به نام دیمتیلسولفید (DMS) شناسایی شده است. این ترکیب روی زمین تنها توسط ارگانیسمهای زنده مانند جلبکهای دریایی تولید میشود و میتواند قویترین نشانه تا به امروز از وجود حیات فرازمینی باشد.

محققان گمان میکنند این سیاره میزبان اقیانوسهای گرم و پر از حیات باشد. مشاهدات تلسکوپ جیمز وب بر اساس گزارش نیویورکتایمز، دکتر نیکو مادوسودان، اخترشناس کمبریج و نویسنده اصلی مطالعه، بیان کرده این نخستین بار است که بشریت نشانگرهای زیستی را در یک سیاره قابل سکونت مشاهده میکند. تیم تحقیقاتی با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب، ترکیبات شیمیایی جو را در لحظه عبوری از روی ستاره والد آن تحلیل کرد.

ابتدا نشانههای ضعیفی از DMS دیده شد، اما در مشاهدات بعدی با دقت بالاتر، این سیگنالها قویتر و تکرارپذیر شدند. علاوه بر دیمتیلسولفید، ترکیب دیگری به نام دیمتیلدیسولفید (DMDS) نیز شناسایی شده است. هر دو این مواد در زمین تنها از طریق فعالیت زیستی، بهویژه فیتوپلانکتونهای دریایی، تشکیل میشوند و محققان منبع زیستی برای آنها در را محتمل میدانند.

دیدگاههای مخالف و چالشها گاردین در گزارش خود اشاره کرده که برخی دانشمندان اصل زیستی بودن این ترکیبات را زیر سوال برده و احتمال تولید آنها از منابع غیرزیستی مانند برخورد شهابسنگها، فعالیتهای آتشفشانی، سیستمهای هیدروترمال یا طوفانهای برقی را مطرح کردهاند.

در حالی که تیم کمبریج از فرضیه اقیانوس گرم حمایت میکند، محققان دیگر معتقدند این سیاره ممکن است شبیه به سیارات گازی یا دارای اقیانوسهای ماگما باشد، نه آب مایع، که شرایط حیات را دشوار میسازد. سوابق و ویژگیهای سیاره در سال ۲۰۲۳ نیز تلسکوپ جیمز وب برای اولین بار متان و دیاکسید کربن را در جو این سیاره شناسایی کرده بود؛ ترکیبات پایهکربنی که پیشنیازهای اساسی حیات محسوب میشوند.

حدود ۸ برابر سنگینتر و ۲.۵ برابر بزرگتر از زمین است و در کمربند حیات ستاره خود قرار دارد، جایی که دما برای آب مایع مناسب است. بسیاری از دانشمندان این سیاره را در رده سیارات هیسیَن طبقهبندی میکنند؛ یعنی سیارات اقیانوسی با جوی هیدروژنی که میتوانند میزبان حیات میکروبی باشند.