روز جهانی کارگر چالشهای امنیت شغلی و عدالت اقتصادی در ایران, اول ماه می در تقویم میلادی، روز جهانی کارگر نامگذاری شده که در تقویم رسمی ایران معمولاً با یازدهم یا دوازدهم اردیبهشت همزمان میشود.
این روز فرصتی است برای تقدیر از تلاش کارگرانی که ستون فقرات گسترش و پیشرفت کشور محسوب میشوند، بهویژه در ایامی که وقوع انفجار در بندر شهید رجایی بندرعباس، فاجعهای دردناک و جانباخته برای تعدادی از کارگران به همراه داشته است. نقش حیاتی کارگران در چرخش صنعت کارگران کسانی هستند که در سختترین شرایط، با دستمزدهای پایین، ناامنی شغلی و اغلب در محیطهای ناامن و پرحادثه فعالیت میکنند.
اب متوسط ۳.۲ نفره برای هر خانوار، میتوان ادعا کرد نزدیک به ۴۵ میلیون نفر از جمعیت، یعنی بیش از ۵۰ درصد جامعه، مستقیماً به قشر کارگری وابسته هستند.
مطالبات اصلی امنیت شغلی و عدالت اقتصادی مشکلات اقتصادی اگرچه چالشبرانگیز هستند، اما بر اساس اظهارات کارگران، امنیت شغلی و معیشتی در اولویت مطالبات قرار دارد و آنها خواهان برخورداری از عدالت اقتصادی هستند.
بحران امنیت شغلی و قراردادهای موقت در میان موج تورمی و مشکلات معیشتی، چالش اصلی نبوده است دستمزدهای عقبمانده از نرخ تورم، بلکه فقدان امنیت شغلی است که رنجش این جامعه را تشدید کرده است. امنیت شغلی به معنای ارامش کار است که انگیزه، کیفیت تولید و منفعتوری را بالا میبرد. اما فقدان آن، یکی از مصائب حاضر است که در سالهای اخیر به دلیل نامناسب بودن فضای کسبوکار، رکود صنایع، عدم انگیزه برای سرمایهگذاری و…
به پایینترین سطح رسیده است. محصصل این شرایط پرمشقت، بیکاری، عمیقتر شدن خط فقر، افزایش کودکان کار و در نهایت انهدام زندگیهاست.
ضرورت اقدامات جدی دولت در اسناد بینالمللی، قانون اساسی و قانون کار بر اهمیت امنیت شغلی پافشاری شده و ضمانتهای اجرایی برای آن پیشبینی شده است. با این حال، بیش از ۹۷ درصد کارگران ایران قراردادی و موقت هستند و تنها ۳ درصد از کل کارگران، رسمی محسوب میشوند. بنابراین، دولتها ملزماند سیاستهای موثرتر، قویتر و منسجمتری را برای رفع این دغدغهها اجرا کنند.
تدوین و اجرای قوانین بهبود حالت جامعه کارگری، گسترش پوشش بیمهای، تخصیص اعتبار مناسب، حذف قراردادهای مختصرمدت و سفیدامضا، و ساماندهی تشکلها و انجمنهای کارگری، از جمله اقدامات لازم در راستای اجرای بخشی از مطالبات این قشر است. جامعهای که روزبهروز فاصله زندگی آنها با رفاه بیشتر شده و به زیر خط فقر نزدیکتر میشوند.
اگرچه در سخنان و اظهارات، کارگران به عنوان عظیمترین و شریفترین قشر توصیف میشوند، اما در عمل بیشترین فشارها و بیمہریها بر دوش آنهاست.