[ad_1]
تری ونبلز، سرمربی بریتانیایی تیمملی استرالیا در دیدار ۸ آذر ۱۳۷۶ برابر ایران درگذشت. ایشان درمورد پاس گلی که به خداداد عزیزی دادید حرف های می بود که تا آخر عمرم آن پاس هوشمندانه را فراموش نخواهم کرد؟
از شنیدن خبر درگذشت آقای ونبلز متأثر شدم. بازی و روز عجیبی در فوتبال ملی ایران می بود. ایشان مربی بزرگی می بود و به بنده لطف داشتند که این چنین نظری دادند. بازی ما برابر استرالیا در ملبورن یک بازی خاص می بود که هیچگاه از یاد و خاطر فوتبالدوستان ایرانی و ایرانیان پاک نخواهد شد. آن پاس تنها و بهترین کاری می بود که در آن لحظه میتوانستم انجام بدهم. خوشحالم که خداداد هم به بهترین نحو ممکن از آن زمان منفعت گیری و دروازه مارک بوسنیچ را باز کرد.
پاس طلایی خاصی می بود که احتمالا از مسئولیت بهترین پاسورها هم برنمیآمد در آن صحنه این چنین کاری بکنند؟
یک آن خداداد را دیدم. زمان بسیاری برای تصمیمگیری نداشتم. توپ از کریم باقری به من رسید و هنگامی چرخیدم، خداداد را در حال فرار دیدم و خدا را شکر بهترین مسیر را تشخیص و پاس را ارسال کردم.
سه بازیکنی که در شکلگیری و به ثمر رسیدن آن گل حساس نقش داشتند، در تیم منتخب آسیا هم وجود اشکار کردند. کریم باقری، علی دایی و خداداد عزیزی؟
خب من و خداداد که برای سالها بازی در کنار هم شناخت زیاد خوبی از حرکات بدون توپ و پا به توپ هم داشتیم. پاسهای ما بعضا چشم بسته می بود. با کریم هم که سالها در پرسپولیس و تیمملی با هم بازی کرده بودیم. شما مروری بر گلهای ملی من بکنید، زیاد از پاس گلها را خداداد به من داده می بود.
بله، و موفق شدید بعد از ۲۰ سال فوتبال ملی را به آوردگاه جامجهانی برسانید؟
خدا به ما لطف داشت.خدا دوست داشت مردم ما خندان شوند و به این بهانه جشن بگیرند. به نظر من آن بازی یکی از سختترین بازیهایی می بود که تیمملی ایران در همه ادوار پیشِ روی داشت. فوتبال یک ورزش گروهی است و برای نتیجه گرفتن همه باید به هم پشتیبانی کنند.آن روز نفرات تیمملی زیاد تلاش کردند و از جان مایه گذاشتند. بازی که آن روز خاص انجام دادیم، انگار نمیخواست همه بشود. هنگامی مرحوم ساندروپل سوت آخر بازی را زد، نفسی به راحتی کشیدیم.
دیدار ۸ آذر ۱۳۷۶ ایران برابر استرالیا را میتوان به یادماندنیترین مسابقه ملی فوتبالمان دانست؟
به نظر من این بازی و دیدارمان برابر آمریکا در جامجهانی برای همۀ ما زیاد خاص می بود. اما بازی برابر استرالیا زیاد خاصتر از بازیمان برابر آمریکا می بود . ما به ژاپن باخته بودیم و عبور از سد استرالیا حضورمان در فرانسه ۱۹۹۸ را قطعی میکرد.
در تاریخ ورزش، آن تیم فوتبال به یاد مردم ایران مانده است. آن نسل فوتبال چه داشت که تا این مدت با حرمت و شکوه از آنها یاد میبشود؟
به نظر من نسلی که از آن یاد میکنید، همدلی داشت، رفاقت داشت، بُعد مالی وجود نداشت. شما باور میکنید بعد از صعودمان به جامجهانی هیچ چیزی به گفتن پاداش به ما ندادند؟!
اما برای ناکامی ۶ بر ۲ برابر انگلستان مجوز ورود ماشین لاکچری دادند
ما هیچ پاداشی دریافت نکردیم، چون ما برای پول بازی نمیکردیم. ما به عشق مردممان بازی میکردیم و همیشه دوست داشتیم کاری بکنیم که مردممان خوشحال شوند. فردی به خودش و پاداش فکر نمیکرد. از آن تیم ۱۹۹۸ نفراتی می باشند که الان حتی در پرداخت اجارهخانهشان مشکل دارند.
واقعا هیچ پاداشی برای آن صعود حماسی نگرفتید؟ حرف های میشد هدایای بسیاری برایتان جمع شده…
برای آن تیم هیچ موقع هیچ کاری نکردند. زیاد قولها دادند و زیاد قرارها گذاشتند. اما به هیچکدام از آن همه وعده و وعید، جامه عمل نپوشاندند. جو تبلیغاتی راه انداختند اما فردی چیزی ندید.
دلنشین است که مردم بعد از ۲۶ سال فهمید بشوند چه تفاوتی بین دو دوره تاریخ فوتبال ایران بوده. صعود حماسی به جامجهانی ۱۹۹۸ و پیروزی برابر آمریکا در دیدار قرن و صعودی آسان و ناکامی ۶ بر ۲ برابر انگلستان و یک بر صفر برابر آمریکا…
تفاوت دوره ما و این دوره در این می بود که ما به عشق مردم و برای شاد کردن دل مردم بازی میکردیم. ما به عشق ایران و افتخار نام کشورمان بازی میکردیم.
اگر تیمملی ۱۹۹۸ با شرایط جسمانی آن زمان برابر تیمملی حال حاضر قرار میگرفت، کدام یک پیروز میشد و کدام تیم محبوبتر است؟
فوتبال که قابل پیشبینی نیست. اما به باور من تیم ۹۸ هم از لحاظ فوتبالی سرتر می بود و هم از لحاظ محبوبیت بین مردم بالاتر قرار خواهد گرفت. مردم ما همه چیز را خوب میدانند. همه مسائل را موشکافانه آنالیز میکنند. یقین باشید اگر نظرسنجی هم در این خصوص برگزار گردد، مردم آن تیم را از هر لحاظ که فکر کنید از تیم جاری سرتر میدانند.
23302
[ad_2]
منبع