در بخشی از سخنان خود، وی به جلسات منظم با اساتید دانشگاه تربیت مدرس و سایر مراکز عالی اشاره کرد و درخواست کرد نخبگان و ا

درگذشت پروفسور مهدی گلشنی؛ پایان دوران یک مفکر که فیزیک را به فلسفه پیوست

به گزارش اصف‌هانیا، سکوت سنگینی در راهرو‌های دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی شریف برجا مانده است؛ سکوتی که بازتابی است از خالی شدن صندلی استادی که بیش از نیم قرن، زبان معادلات را به پرسش‌های وجودی داده بود. پروفسور مهدی گلشنی، چهره‌ای که نامش گره‌خورده شده بود به تلاش برای برهم‌زدن مرز‌های مصنوعی میان علم تجربی و اندیشه فلسفی، در سن ۸۸ سالگی از دنیای علم رخت برآورد کرد و مانده‌ای جاودانه در حافظه جمعی نخبگان ایران باقی گذاشت.

https://imna.ir/xbHxxhttps://imna.ir/xbHxx

مسیری از اصف‌هان تا قله‌های علم جهانی

او در اول بهمن ۱۳۱۷ در اصف‌هان به دنیا آمد و شوق شناخت، قدم‌هایش را به سمت فیزیک هدایت کرد. پس از کسب لیسانس از دانشگاه تهران در ۱۳۳۹، سایه علم به او در برکلی، کالیفرنیا افتاد تا در ۱۳۴۸ مدرک دکتری را در آغوش بگیرد. بازگشت به می‌هن در ۱۳۴۹، آغاز فصلی بود که پایتخت علم ایران، یعنی شریف، شاهد تدریس، پژوهش و مدیریت‌های گوناگون او گردید؛ از ریاست دانشکده فیزیک تا معاونت آموزشی و ریاست پژوهشگاه علوم انسانی.

معمار فلسفه علم در ایران

شاید بزرگ‌ترین اثر او، نه فرمول‌های فیزیکی، بلکه بنیان‌گذاری گروه فلسفه علم در شریف در ۱۳۷۴ باشد. گلشنی باور داشت دانشمند نباید اسیر آزمایشگاه بماند؛ او می‌خواست دانشجو بداند پشت هر معادله، پرسش‌هایی درباره واقعیت، شناخت و معنای هستی نهفته است. این دیدگاه، دو قلمروی جدا شده در دانشگاه‌ها را نزد هم آورد و نسلانی را تربیت کرد که علم را ابزاری برای تأمل می‌دانستند، نه صرفا تسلط بر طبیعت.

نگاهی به میراث پروفسور گلشنی؛ مردی که فیزیک را به فلسفه پیوند زد

در فضای امروزین که سرعت فناوری گاه انسان را از پرسش‌های بنیادین دور می‌کند، یادآوری گلشنی درباره مسئولیت اخلاقی دانشمند، دلیلی بر پیش‌دستی فکری اوست. او علم را خدمتی برای حل معما‌های انسانی می‌دانست، نه تنها تولیدکننده ابزار‌ها. این نگاه، او را به گفت‌وگوی عقلانی میان علم، دین و فلسفه وا داشت و بر استقلال فکری در برابر تقلید از الگو‌های خارجی تأکید ورزید.

می‌راثی فرا‌تر از کتاب‌ها و مدال‌ها

آثار او در فارسی، انگلیسی و عربی، عضویت در آکادمی علوم جهان اسلام، دریافت جایزه جان تمپلتون در ۱۹۹۵، نشان درجه یک دانش و لقب چهره ماندگار فیزیک ایران، تنها نماد‌های ظاهری یک کارنامه‌اند. جوهر می‌راث گلشنی، در کلاس‌های درس، در ذهن شاگردان و در پرسش‌هایی است که او بی‌وقفه بر زبان آورد علم تا کجا می‌رسد؟ و آیا شناخت طبیعت بدون تأمل در معنای هستی، کامل است؟

نگاهی به میراث پروفسور گلشنی؛ مردی که فیزیک را به فلسفه پیوند زد

امروز جامعه علمی ایران، نه تنها یک استاد برجسته، بلکه یک روش اندیشیدن را وداع می‌گوید. کتاب‌ها روی قفسه‌ها می‌مانند، اما صدای پرسش‌گرانه گلشنی در چالش‌های روز علم ادامه خواهد داشت. شاید زیبا‌ترین بدرقه برای او این باشد عمرش را صرف جست‌وجوی پاسخ کرد، اما گران‌ترین ارثش، پرسش‌هایی بود که برای نسل‌های آتی به جا گذاشت.