در روز‌های اخیر فیلم‌ها و تصاویری از آسیب به یکی از شیر‌های سنگی پل خواجو در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. یک وندال با اسپری رنگ به یکی از چشم‌های این شیر که قدمت بالا و اهمیت تاریخی دارد صدمه زد. این تخریب ننگین و متاسف‌انگیز واکنش‌های گسترده‌ای را برانگیخت. هرچند اداره کل می‌راث‌فرهنگی صنایع‌دستی و گردشگری استان اصفهان به سرعت و بی‌سر و صدا اقدام به مرمت و ترمیم کرد اما این واقعه مجددا ضرورت حفاظت از بنا‌ها و میراث تاریخی اصفهان را در اولویت قرار داد.
وندالیسم پدیده جدیدی نیست و متاسفانه در بستر بی‌فرهنگی گسترش یافته است. با این حال حفاظت از بنا‌ها و میراث تاریخی اصفهان همچنان به روش‌های سنتی ادامه دارد و از امکانات مدرن و دانش روز برای صیانت از میراث شهر بهره نمی‌برد. تجهیز محوطه‌های تاریخی با دوربین‌های تشخیص چهره بهره‌گیری از سیستم‌های حفاظتی ایجاد موانع فیزیکی نظیر نگهدار شیشه یا محوطه‌سازی و نگهبانی قوی با اختیارات قانونی در اماکن تاریخی از جمله تدابیر ضروری است که فقدان آن در اصفهان به شدت احساس می‌شود. برای مثال در محوطه پل خواجو تنها یک کیوسک نگهبانی وجود دارد که نه تعداد نگهبانان نه امکانات آن برای نظارت بر این اثر مهم کافی است. گویا اولویت‌های دیگر برای نیرو‌های انتظامی این منطقه تعریف شده تا حفاظت از پل خواجو و محوطه تاریخی در آخرین اولویت‌ها قرار گرفته است.
در سطح جهانی شهر تاریخی اصفهان اهمیت حفاظت از میراث تاریخی بیش‌تری نسبت به سایر شهر‌ها دارد به‌ویژه که این بنا‌ها در بافت زیستی شهر و زندگی مردم قرار دارند. این واقعیت باعث شده تا می‌راث‌فرهنگی بنا‌ها و اشیای تاریخی اصفهان بیش‌تر در معرض خطر وندالیسم باشند. هرچند اکثریت مردم اصفهان عاشق شهر و هویت تاریخی آن‌اند اما عده‌ای معدود با انگیزه‌های ضد‌اصف‌هانی وجود دارند که از این زیبایی‌ها حسادت می‌کنند و در غیاب حفاظت مناسب به تخریب می‌پردازند.